Zabytkowa kamienica u zbiegu ulic Bajońskiej 2 i Paryskiej 3 na Saskiej Kępie ma świeżo wyremontowane elewacje. Prace obejmowały m.in. renowację płytek, naprawę uszkodzeń murów, remont balkonów i cokołu klinkierowego. Prace były dotowane przez m.st. Warszawę.
Potomek osadników holenderskich Edmund Wolfram w latach 1936-1937 u zbiegu ulic Bajońskiej i Paryskiej na Saskiej Kępie zbudował dom. Powstała nowoczesna, wielorodzinna kamienica czynszowa, o starannie przemyślanej formie i układzie przestrzennym. Za projekt budynku odpowiadali architekci Maksymilian Goldberg i Hipolit Rutkowski.
Oryginalny kształt, atrakcyjna okładzina
Budynek stanął na podłużnej, dość nieregularnej działce, która wpłynęła na jego ostateczny kształt. Architekci zastosowali zaokrąglenia bryły, które pozwoliły w pełni wykorzystać teren, a jednocześnie nadały gmachowi specyficzny charakter. Dodatkowy efekt uzyskano dzięki zastosowaniu okładziny z żółtych płytek, kontrastującej z obłożonym brązowym klinkierem cokołem. Płytki zostały wykonane z zaprawy imitującej kamień. Obiekt zachował swoją oryginalną formę z lat 30., jednak w trakcie późniejszych napraw został pokryty tynkiem cienkowarstwowym. Cokół z cegieł klinkierowych zachował się w oryginalnej formie, jednak w wielu miejscach był zniszczony.
Przywrócono oryginalny wygląd
W ubiegłym roku zakończył się remont elewacji, który był dotowany przez m.st. Warszawa. Prace obejmowały przede wszystkim naprawę uszkodzeń murów oraz renowację elewacji z płytek. Polegała ona na usunięciu wtórnych napraw i licznych przemalowań. Następnie wzmocnione zostały oryginalne płytki elewacyjne, zaś w miejscach zniszczonych i brakujących płytek wklejone zostały elementy wykonane w technologii takiej jak oryginały.
W czasie prac przeprowadzono remont płyt balkonów, renowację metalowych barierek balkonowych oraz naprawę cokołu klinkierowego. Na elewacji budynku od strony ul. Bajońskiej 2, zostały zachowane postrzeliny z czasów II wojny światowej.
Dom Wolframów znajduje się obecnie na dwóch oddzielnych własnościowo działkach: Paryska 3 i Bajońska 2. Dotacja m.st. Warszawy wyniosła odpowiednio 299 tys. zł. (47,86 % kosztów kwalifikowanych) na prace przeprowadzone od strony ul. Bajońskiej 2 i 178 tys. zł (47,09% kosztów kwalifikowanych) dla części przy ul. Paryskiej 3.
Ceramika ręcznie wytworzona
Podczas ubiegłorocznego remontu najtrudniejszym zadaniem dla konserwatorów było uzupełnienie ubytków w okładzinie ścian. Płytki elewacyjne wykonawca wykonał ręcznie. Zadanie było niezwykle trudne, bo trzeba było wytworzyć je podobną technologią co stare, tj. barwione w masie z domieszką kruszywa. Udało się to osiągnąć i płytki kolorystką oraz fakturą są bardzo zbliżone do oryginału.
Zasługi Edmunda Wolframa
Przodkowie rodziny Edmunda Wolframa pochodzili z Holandii. W połowie XVIII wieku osiedlili się na podmokłych terenach Saskiej Kępy i Gocławia – osuszając je i czyniąc zdatne do rolnictwa. Jednak ten trudny teren potrzebował większych inwestycji. Dlatego w okresie międzywojennym zawiązano Spółkę Wodną Obwodu Wawerskiego, której inicjatorem był Wolfram. Doprowadziła ona do budowy stacji pomp w Parku Skaryszewskim, która osuszała podmokłe tereny. Dzięki temu możliwa stała się budowa dzielnicy mieszkaniowej. Sam Edmund Wolfram brał udział w opracowaniu planu przestrzennego Saskiej Kępy oraz parcelował swe dobra zlokalizowane głównie w rejonie ulic Bajońskiej, Wersalskiej i Genewskiej.
