Joanna Kołaczkowska zmarła 17 lipca 2025 roku w wieku 59 lat. Informację o jej śmierci przekazał w oficjalnym oświadczeniu kabaret Hrabi, z którym artystka była związana przez ponad dwie dekady. Kołaczkowska od kilku miesięcy zmagała się z agresywnym nowotworem. Leczenie, które początkowo dawało nadzieję, z czasem okazało się niewystarczające. Kabaret Hrabi poinformował, że wyczerpano wszystkie dostępne formy terapii, a mimo wiary w cud – cud nie nastąpił.
Artystka odeszła spokojnie, bez bólu, w obecności najbliższych i przyjaciół – wśród tych, których kochała i którzy kochali ją bezgranicznie. Członkowie kabaretu pożegnali ją wzruszającymi słowami, podkreślając, że jej talent był zjawiskiem, a obecność – darem. Jej odejście to strata, której nie sposób w pełni ogarnąć. W ich oświadczeniu pojawiły się również podziękowania: za śmiech, wzruszenie, piękno i dobro, które dawała innym – nie tylko ze sceny, ale i w codziennym życiu.
Joanna Kołaczkowska urodziła się 22 czerwca 1966 roku w Polkowicach. Ukończyła pedagogikę kulturalno-oświatową na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Zielonej Górze. Już na studiach zaczęła angażować się artystycznie, dołączając do kabaretu Drugi Garnitur, a następnie – od 1989 roku – do kultowego kabaretu Potem. Po jego rozwiązaniu w 1999 roku współtworzyła niezależną wytwórnię filmową A’YoY. Reżyserowała m.in. film pełnometrażowy „Nakręceni” i występowała w produkcjach tej grupy.
W 2002 roku została współzałożycielką kabaretu Hrabi, który szybko zyskał status jednej z najbardziej cenionych i nowatorskich formacji kabaretowych w Polsce. To właśnie w Hrabi objawił się w pełni jej sceniczny geniusz – pełen błyskotliwej improwizacji, charakterystycznej ekspresji, ironii i autoironii. Kreacje Joanny Kołaczkowskiej, często oparte na codziennych obserwacjach i absurdzie, zapadały w pamięć widzów i budowały jej legendę. Jej role były zarówno komiczne, jak i głęboko ludzkie – potrafiła śmieszyć, wzruszać, a czasem milczeć tak, że poruszała bardziej niż słowem.
Występowała także w improwizowanym serialu „Spadkobiercy”, użyczała głosu w filmach animowanych, m.in. w polskiej wersji językowej „Gdzie jest Dory?”, a także współpracowała z radiem – m.in. z Programem III Polskiego Radia, gdzie prowadziła autorskie felietony. Jej rozpoznawalny głos i osobowość zjednywały jej słuchaczy również poza sceną.
W kwietniu 2025 roku kabaret Hrabi poinformował o ciężkiej chorobie Joanny Kołaczkowskiej. Artystka wycofała się wtedy z życia scenicznego, skupiając się na leczeniu. Przez cały czas otrzymywała ogromne wsparcie od fanów i środowiska artystycznego. Jej śmierć wywołała poruszenie w całym kraju. W mediach społecznościowych pojawiły się setki wspomnień, podziękowań i kondolencji.
Joanna Kołaczkowska pozostawiła po sobie nie tylko ogromny dorobek artystyczny, lecz także wyjątkową pamięć – jako osoba pełna życzliwości, ciepła i odwagi. Jej talent był wielowymiarowy i trudno porównywalny. Jej śmierć to niepowetowana strata dla polskiej kultury, a jej obecność – mimo fizycznego odejścia – pozostanie żywa w sercach widzów i współpracowników.
Była artystką, która nie szukała rozgłosu, lecz sensu – w sztuce, w relacjach, w człowieku. To właśnie ten sens zostawiła po sobie – w śmiechu, ciszy, wzruszeniu i każdej roli, którą zagrała.
